Zagrożenia parwowirusa dla psów
Psowaty parwowirus, często nazywany po prostu parowcem, to poważny i wysoce zakaźny wirus, który atakuje większość psów (psów, wilków, lisów, kojotów itp.). Ta potencjalnie śmiertelna choroba atakuje szybko dzielące się komórki w organizmie, szczególnie komórki jelit i szpik kostny. Psiego parwowirusa powoduje ciężką biegunkę, wymioty i letarg.
Istnieją różne szczepy parwowirusów, które atakują inne gatunki, takie jak świnie, koty, a nawet ludzie.
Chociaż są tego samego typu wirusem, są one typowo specyficzne dla gatunku. Na szczęście psie parvo nie jest zakaźne dla ludzi. W rzadkich przypadkach niektóre szczepy mogą być zakaźne dla kotów.
Objawy parwomiczne u psów
Typowe objawy parvo to biegunka , wymioty , utrata apetytu i letarg. Wirus atakuje szybko dzielące się grupy komórek w organizmie, w szczególności komórki szpiku kostnego i komórki jelitowe. Po zaatakowaniu szpiku kostnego liczba białych krwinek spada, a system odpornościowy zaczyna się wyłączać. Kiedy komórki jelitowe ulegają uszkodzeniu, wyściółka jelit zostaje uszkodzona, a organizm nie jest w stanie wchłonąć składników odżywczych lub odpowiednio strawić pokarmu. Rezultatem są nudności, wymioty i ciężka biegunka.
Biegunka parwowirów będzie zazwyczaj krwawa, a woń o wiele gorsza niż normalny kał.
Gdy choroba odbije się na ciele, pies stanie się bardzo słaby i odwodniony.
U psa może rozwinąć się posocznica, infekcja krwi, która może się zdarzyć, gdy ściany jelitowe nie mogą stanowić bariery dla bakterii.
Niestety, wiele psów nie przetrwało parvo. Wczesna detekcja i intensywna opieka weterynaryjna to najlepsze sposoby obrony przed chorobą.
Nie wszystkie psy z parwowirusem będą wykazywały poważne objawy.
W niektórych przypadkach dorosłe psy mogą nabawić się choroby z niewielkimi objawami (lub w ogóle ich nie), ale nadal będą wyrzucać chorobę do środowiska, potencjalnie zakażając inne psy.
Parvo może być przerażającą perspektywą dla właścicieli psów. Ale powinni wiedzieć, że parwom można zapobiec zarówno dla szczeniąt, jak i dla dorosłych psów. W jaki sposób? Poprzez odpowiednie szczepienia i rutynową opiekę weterynaryjną. Ważne: Jeśli uważasz, że Twój pies lub szczeniak ma objawy parwowiru, natychmiast skontaktuj się ze swoim weterynarzem.
Jak psy otrzymują Parvo
Parwę najczęściej dotykają szczenięta , ale dorosłe psy mogą zarazić się chorobą, jeśli są nieszczepione lub mają upośledzenie odporności. Pies zostaje zainfekowany parwowością psów po kontakcie z mikroskopijnymi cząsteczkami wirusa. Wirus wchodzi do układu psa przez usta. Aby choroba zaczęła działać w organizmie, potrzeba około trzech do siedmiu dni.
W ciągu kilku dni wirus zacznie zrzucać stolec i może wpływać na inne psy. Objawy zazwyczaj nie pojawiają się jeszcze przez kilka dni. Wirus nadal jest uwalniany z kału podczas choroby psa i przez kilka tygodni po wyzdrowieniu.
Parvovirus jest stabilny w środowisku przez długi czas. Twoje buty mogą łatwo podnieść wirusa i przenieść go do innych obszarów.
Pies niekoniecznie musi wejść w bezpośredni kontakt z odchodami, aby umówić się na parvo.
Cząstki parwowirusa mogą żyć w glebie lub w innych warunkach zewnętrznych przez pięć do siedmiu miesięcy, a nawet dłużej w zimnym klimacie, ponieważ wirus może przetrwać w temperaturach ujemnych. Jeśli cząsteczki dostaną się na łapy lub futro psa, a następnie zostaną połknięte, pies może ulec zakażeniu.
Diagnozowanie Parvo w psach
Historia choroby i objawy Twojego psa odgrywają dużą rolę w diagnozowaniu parwowirusa, ale ostateczna diagnoza jest zwykle przeprowadzana po tym, jak test laboratoryjny potwierdza obecność choroby. Szczeniak z ciężką biegunką często będzie podejrzany o parwę i natychmiast go przetestuje. Dorosły pies z objawami parwowirusowymi i bez historii szczepień będzie również zwykle testowany. Test parowania można zwykle przeprowadzić w biurze lekarza weterynarii.
Większość weterynarzy przeprowadzi test na próbce kału, aby wykryć przeciwciała dla parwowirusa, które wskażą, czy zwierzę zostało zainfekowane. Wielu weterynarzy ma własny zestaw testowy, aby przyspieszyć diagnozę. Wyniki zwykle zajmują około 10-15 minut. Jeśli test parowania jest pozytywny, Twój weterynarz najprawdopodobniej poleci dalszą pracę laboratoryjną, aby ocenić uszkodzenia spowodowane przez chorobę w komórkach krwi i narządach.
Im szybciej Twój weterynarz będzie mógł ocenić twojego psa, tym większa szansa na jego powrót do zdrowia. Oczywiście tak jest w przypadku większości chorób. Nie czekaj na wizytę u weterynarza, jeśli Twój pies ma jakiekolwiek objawy choroby .
Leczenie psów z Parvo
Niestety, nie ma lekarstwa na parvo. Podstawą leczenia jest opieka podtrzymująca. Idealnie, wymaga to hospitalizacji i intensywnej opieki pielęgniarskiej. Opieka domowa zazwyczaj nie jest skuteczna w przypadku psów, które stały się bardzo chore. Ogólne leczenie obejmuje:
- Płyny dożylne do rehydratacji
- Antybiotyki zapobiegające sepsie
- Środki przeciwwymiotne lub przeciw nudnościom w celu zwalczania nudności i wymiotów
- Leki zobojętniające sok żołądkowy, zapobiegające dalszemu uszkodzeniu wyściółki żołądka i przełyku z powodu nudności i wymiotów
- Odradzanie jest zwykle wykonywane w ramach leczenia parwowstego, ponieważ obecność pasożytów jelitowych może zwiększać szkody spowodowane przez parwę i utrudniać powrót do zdrowia.
W zależności od stanu psa i profesjonalnej opinii weterynarza zalecane mogą być inne zabiegi. Mogą to być leki przeciwzapalne, leki antywirusowe, transfuzje w osoczu i inne. Ponadto, praca w laboratorium będzie musiała być powtarzana okresowo w celu monitorowania ogólnego stanu psa.
Jeśli twój pies jest leczony z powodu parwowirusa, spodziewamy się pobytu w szpitalu na około tydzień, dawania lub przyjmowania. Przygotuj się na znaczny koszt (kilkaset do tysięcy dolarów, w zależności od przypadku). Ogólnie rzecz biorąc, współczynnik przeżycia przy odpowiednim leczeniu wynosi około 70 procent do 80 procent.
Leczenie domowe zazwyczaj nie jest zalecane, ponieważ nie jest tak skuteczne. Jednakże, jeśli koszt jest głównym czynnikiem, a właściciel jest oddany, można zamiast leczenia eutanazji podjąć próbę opieki domowej.
Ważne jest, aby wiedzieć o opiece nad psem i stosować się do zaleceń lekarskich. Przetrwanie jest mniej prawdopodobne w przypadku opieki domowej, ale nie jest niemożliwe.
Odzyskiwanie z Parvo
Gdy pies odzyskał przytomność, leczenie jeszcze się nie skończyło. Ważne jest, aby skończyć z kuracją antybiotykową przepisaną przez weterynarza. Twój weterynarz może również zalecić kontynuowanie leków przeciw nudnościom i (lub) przeciw biegunce przez kilka dni.
Spodziewaj się, że stolec twojego psa będzie luźny przez kilka dni, ponieważ przewód pokarmowy wciąż się goi. Ponownie wprowadzaj pokarm stopniowo, najlepiej rozpoczynając od łagodnej diety przepisanej przez twojego weterynarza.
Dobrym pomysłem jest dobre kąpanie psa podczas i po procesie zdrowienia. Twój pies będzie nadal zrzucać parvovirus przez około miesiąc po odzyskaniu. Dlatego nie powinien być dopuszczany w żadnych miejscach publicznych w tym okresie. Ponadto powinien być trzymany z dala od szczeniąt i niezaszczepionych psów.
Jeśli pojawią się jakiekolwiek problemy, pamiętaj o skontaktowaniu się z lekarzem weterynarii w trakcie procesu odzyskiwania. Na szczęście, po pełnym odzyskaniu, psy parwowate nie mają żadnych resztkowych problemów zdrowotnych. Jeszcze więcej dobrych wiadomości: po tym, jak pies odzyska przytomność, będzie odporny na to przez kilka lat lub nawet na całe życie.
Jak chronić swojego psa przed Parvo
Ponieważ parvo jest tak śmiertelną i zaraźliwą chorobą, zapobieganie ma ogromne znaczenie. Oto jak chronić swojego psa lub szczeniaka przed parwowem:
- Zaszczep szczenięta i psy dorosłe. Upewnij się, że widzisz regularnie swojego weterynarza i że zgłaszasz wszelkie oznaki choroby w odpowiednim czasie.
- Nie należy zabierać szczeniaka do miejsc publicznych lub nieznanych psów przed osiągnięciem 17 tygodnia życia i jest w pełni zaszczepiony. Odporność szczeniąt jest nieznana do około 16 tygodnia życia, a odporność wywołana przez szczepionkę nie jest w pełni skuteczna przez pięć do 10 dni po szczepionce.
- Zostań wykształconym o parvo, abyś mógł wykryć wczesne objawy. Podczas gdy wszystkie psy mogą być dotknięte, szczenięta są najbardziej podatne na parwowirusy. Wszystkie rasy są zagrożone, ale kilka ras, które mogą być predysponowane do parvo to Rottweiler , Doberman Pinscher i American Pit Bull Terrier. Pamiętaj też, że dorosłe psy mogą ulegać parweniu, jeśli są nieszczepione lub mają upośledzenie odporności.
Dekontaminacja parwowinowa
Ponieważ parwowirus jest bardzo zaraźliwy dla innych psów, należy podjąć kroki w celu odkażenia miejsc, w których przebywał pies parvo-pozytywny.
Nawet jeśli parvo pies spędził krótki czas w okolicy i nie wypróżnił się tam, musisz odkazić ten obszar. Pamiętaj, że parwowirus może pozostać na psich łapach i futrze i może być transportowany w ten sposób.
W szpitalu weterynaryjnym psy parwowate są umieszczane w odosobnieniu, a personel weterynaryjny sprząta roztworem wybielacza lub specjalnym środkiem dezynfekującym, o którym wiadomo, że zabija parwowirusa.
W domu możesz stworzyć własne rozwiązanie wybielające. Aby być wystarczająco silnym, by zabić parwowirusa, rozwiązanie musi być jedną częścią wybielacza do 32 części wody lub silniejszą. Po zmieszaniu roztwór działa tylko przez 24 godziny. Ważne jest, aby wiedzieć, że inne domowe chemikalia nie zabiją parwowirusa. Jeśli chcesz używać chemikaliów oprócz wybielaczy, skontaktuj się z weterynarzem w sprawie właściwych produktów i gdzie je kupić.
Podczas dekontaminacji w domu stopień, w jakim należy dezynfekować, zależy od innych psów, które tam mieszkają. Ogólnie rzecz biorąc, parwowirus nie będzie żył w domu dłużej niż miesiąc, ale powinieneś być pewien, że dokładnie wyczyścisz ten obszar. Pozwól, aby roztwór wybielacza (lub inny roztwór zabijający parwę) namoczył się przed wypłukaniem. Nie musisz wybielać dywanów, ale pamiętaj, aby je dobrze wyczyścić. Brudne ściółki należy wyrzucić, zapieczętować w plastikowym worku na śmieci przed tym, lub umyć w gorącej wodzie i wybielaczu. Jeśli w domu mieszkają szczenięta lub psy nieszczepione, należy je trzymać z dala od skażonych obszarów wewnętrznych przez co najmniej miesiąc.
Tereny zewnętrzne są znacznie trudniejsze do dezynfekcji. Parvovirus może żyć na zewnątrz w temperaturach powyżej zera przez pięć do siedmiu miesięcy, w zależności od warunków. Mroźne temperatury rzeczywiście chronią wirusa, więc w zimnym klimacie ma on tendencję do dłuższego życia.
Aby zminimalizować zanieczyszczenie na wolnym powietrzu, można spłukać obszar wodą, aby rozcieńczyć wirusa. Wybielacz można nakładać na powierzchnie zewnętrzne (najlepiej bez trawy lub roślin), a następnie płukać po namoczeniu przez co najmniej 10 minut.
Pies może bezpiecznie powrócić do obszarów bielonych po całkowitym wyschnięciu. Ogólnie rzecz biorąc, najlepszym rozwiązaniem jest trzymanie szczeniaków i nieszczepionych psów z dala od obszaru, dopóki nie będziesz pewien, że wirus zgasł.