Okres inkubacji parowozów i inne kluczowe punkty dotyczące choroby
Niektórzy mogą być zaskoczeni tym, że parvo jest nadal w pobliżu. Niestety szczenięta i nieszczepione psy nadal umierają z powodu tej choroby.
Parvovirus psów jest uważany za mutację z kociego Parvovirus, znanego również jako wirus Feline Distemper . Psia wersja tej choroby jest powszechnie nazywana Parvo . Wirus pojawił się klinicznie po raz pierwszy w 1978 roku, a u psów w każdym wieku występowała powszechna epidemia, ponieważ był to nowy wirus i żadne psy nie były wcześniej na nią narażone.
Powstała szczepionka. Częstość występowania tej choroby u dorosłych szczepionych psów jest teraz niezwykle rzadka. Jednak parvo nadal zabija szczenięta i psy nieszczepione. Oto kilka kluczowych punktów dotyczących tej choroby.
Co trzeba wiedzieć o Parvo
Najczęstsze objawy kliniczne to biegunka i letarg
Mogą również wystąpić wymioty, gorączka, brak apetytu i problemy sercowo-płucne, ale biegunka jest zwykle pierwszym i najbardziej wyraźnym objawem klinicznym.
Szczenięta i nieszczepione psy są najbardziej zagrożone
Istnieje wiele czynników związanych z tym, kto dostanie tę chorobę i jak poważna ona jest. Status szczepienia i zdrowie matki szczeniąt, ogólny stan zdrowia szczenięcia oraz wiek i status szczepienia szczenięcia. Dodaj do tego zjadliwość (siłę) i stopień narażenia na wirusa.
Niezbędna jest natychmiastowa opieka weterynaryjna. Bez leczenia śmiertelność jest bardzo wysoka. Szczenięta rodzą się z niedojrzałymi układami odpornościowymi.
Nie mają wielu rezerw. Jeśli twój szczeniak jest w letargu lub ma epizody biegunki i / lub wymioty, skontaktuj się z lekarzem weterynarii tak szybko, jak to możliwe.
Parvo przeżywa długi czas w środowisku
Niektóre wirusy giną szybko, gdy znajdują się poza zwierzęciem i są narażone na działanie powietrza. Inne łatwo dezaktywują się za pomocą zwykłych środków czyszczących.
Nie parvo. Wirus ten może trwać miesiące lub nawet lata w środowisku, jeśli warunki są "właściwe" - chłodne, wilgotne, cieniste z dużą ilością substancji organicznych lub kałowych, które można ukryć. Parvo jest również uważane za wszechobecne - jest wszędzie.
Psy zrzucają parwowstęgi głównie z kałem (wymiociny mogą również zawierać wirus) i mogą zrzucić wirusa na 2-3 tygodnie po infekcji.
Okres inkubacji parowozów trwa od 3 do 7 dni, czasem dłużej
Jest to ważne, ponieważ podczas okresu inkubacji twój pies może zachowywać się normalnie. Przeglądy weterynarza i egzaminy przed zakupem mogą nie ujawnić żadnych oznak choroby, aby uzyskać parvo w ciągu kilku dni. Utrzymywanie szczeniąt w izolacji (ze względu na szczenię i bezpieczeństwo innych psów) oraz w "bezpiecznym" środowisku jest niezbędne, podobnie jak w przypadku szczepień.
Parvo nadal się dzieje
Parvo dzieje się każdego dnia. Niektórzy przeżywają, a niestety niektórzy nie. Świadomość czynników ryzyka i objawów klinicznych pomoże ostrzec ludzi o konieczności starania się o opiekę weterynaryjną wcześniej, niż później.
Podziel się swoją parwiliową historią: Radzenie sobie z Canine Parvo
Uwaga: ten artykuł został przedstawiony wyłącznie w celach informacyjnych. Jeśli twoje zwierzę wykazuje jakiekolwiek oznaki choroby, skonsultuj się z weterynarzem tak szybko jak to możliwe.